Οι Τουρκικές φιλοδοξίες για την Ε.Ε. ξεκίνησαν σχετικά νωρίς, την δεκαετία του 1950. Η Ευρωπαϊκή
Οικονομική Κοινότητα εκείνη την εποχή αποτελούσε μια αρκετά σοβαρή προοπτική για τις κατεστραμμένες
χώρες της Ευρώπης από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και η Τουρκία αλώβητη σχετικά από τον πόλεμο δεν
θα μπορούσε να λείψει από το σχέδιο αυτό.
Στην ουσία η Τουρκία άρχισε να φλερτάρει την Ευρωπαϊκή Ένωση εν μέσω πολιτικών αναταραχών και
συχνών παρεμβάσεων του Στρατού στην δημόσια ζωή κάτι που έγινε αρκετά φανερό την δεκαετία του ’80
οπότε και το πραξικόπημα του στρατηγού Εβρέν πήγε την όλη διαδικασία αρκετά πίσω.
Οι συστηματικές προσεγγίσεις της Άγκυρας με την ΕΟΚ καθώς και τα μέτρα που πάρθηκαν για να υπάρξει
τελωνειακή ένωση καθώς και διαπραγματεύσεις για τα θεσμικά ζητήματα που προέκυπταν μεταξύ τους
έδωσαν μια σειρά γεγονότων η οποία δημιουργούσε δυναμική: Οι συχνές εκλογικές αναμετρήσεις, η
παρεμβατικότητα των στρατιωτικών καθώς και η αίσθηση πως η πολιτική ζωή σιγά σιγά δημιουργούσε
τριγμούς στην οικονομία δημιούργησε περιβάλλον μάλλον εσωστρέφειας –συνεπώς και παραμέλησης της
ευρωπαϊκής διαδικασίας.
Η οικονομική κρίση του 2001 καθώς και η ισλαμόστροφη στροφή του πολιτικού σκηνικού καθώς και η εκ
των έσω νομιμοποίηση των καινούριων πολιτικών επιλογών δημιούργησαν κλίμα αποφασιστικότητας για
την υιοθέτηση μεταρρυθμίσεων που θα έδιναν νέα ώθηση στην Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση της χώρας.
Οι πολιτικές συμμαχίες της Άγκυρας με παραδοσιακά φιλοαμερικανικές χώρες όπως η Βρετανία, η
Ιρλανδία καθώς και κομμάτι κρατών της Ανατολικής Ευρώπης δίνει ερείσματα και στηρίγματα στο
εσωτερικό της Ε.Ε. για την προώθηση των τουρκικών αιτημάτων καθώς και την περαιτέρω πορεία των
θέσεων που εκφράζονται για την ενταξιακή πορεία.
Η Τουρκία στην Ε.Ε.